สวัสดีครับทุกทั่น มีความรู้สึกตะหงิดๆ ว่าจะต้องไม่มีใครมาเม้นบลอกนี้ยังไม่รู้ เหอะๆ แต่ช่างเหอะ อยากเขียนแล้วอ่ะ เห็นคนอื่นเขียนระบายอะไรมากมาย ก็อยากระบายบ้างนี่

 เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อวานนี้ตื่นเช้าขึ้นมาว่างจริงๆเลย งานการก็สะสางไปได้เยอะละ หลังจากซดกาแฟปั่นงานอยู่เป็นอาทิตย์ อาทิตย์ที่ผ่านมารู้สึกว่าตัวเองขยันจริงๆขนาดเพื่อนที่นั่งข้างๆยังประหลาดใจเลย เหอๆ... มันมีแรงฮึดมาจากไหนไม่รู้อ่ะ - ว่าแล้ววันนี้ก็ตั้งใจไปดูหนังดีกว่า หลังจากที่ไปดูครั้งสุดท้าย เรื่อง"แฝด" กับชลและไอ่สักกภาส สะพรึงขวัญกันไปพอควรทีเดียว

และแล้วผู้สร้างที่โชคดีได้รับเงินค่าตั๋วหนังของเราไปก็คือ 200 pounds beauty นั่นเอง มันโชคดีจริงๆนะ เพราะร้อยวันพันปีไม่ค่อยดูหรอก นอกจากเกิดอารมณ์จริงๆ (อิๆ ไม่ใช่อย่างที่คิดนะ)

สาเหตุที่ไปดูก็มาจากเห็นเพื่อนที่ออฟฟิสกล่าวขานกันถึงพอควร บวกกับแรงเชียร์หนังของน้องจ๋าวจุดจ๋วยอีกแล้ว เห็นเขาว่าหนุก - ครั้นจะไปดู ไชยา แม่ไม้มวยไทย ก็ดูจะไม่ใช่แนวเรา ... ก็เลยตัดสินใจเอาเรื่องนี้แหละ

สำหรับคนที่ยังไม่ได้ไปดู... หนังก็น่ารักดีนะครับ ตามสไตล์โคเรียเลย เป็นเรื่องของนางเอกซึ่งไม่ค่อยพอใจในสิ่งที่ตัวเองเป็นอยู่ (ก็ไม่ค่อยน่าพอใจหรอกนะ อ้วนยังกะโอ่งมังกร) ก็เลยไปผ่าตั้งแต่หัวจรดเท้า !!! แล้วออกมาสวยมากกเลย (นางเอกที่เล่นเรื่องนี้สวยจริงๆ) จนได้เป็นนักร้องอาชีพ แล้วก็ดันลืมตัวตนเดิมของตัวเอง ทำให้เสียเพื่อนรัก คนในครอบครัว และเกือบจะเสียคนที่เขากะลังจะรักเธอ.... เดชะบุญที่สำนึกได้ตอนหลังตอนคอนเสิร์ตครั้งสุดท้าย(มั้ง) ตอนดูแอบนึกว่าจะโดนไฟพลุคอนเสิร์ตพุ่งใส่หน้า แล้วหน้าเละเหมือนเดิม แต่ไม่ใช่ง่ะ ยังสวยได้อีก จนจบเรื่อง ก็สวยเหมือนเดิม แต่คนยอมรับเพราะเธอยอมรับตัวเองก่อน ... 

พอดูเสร็จแล้วรู้สึกสดชื่นๆอ่ะ ใครที่เจอมลภาวะทางอารณณ์เยอะๆไปดูน่าจะช่วยได้บ้างนะ อ่อ โดยเฉพาะ พวกบ้าศัลยกรรม น่าไปดูนะ

อ่อ..ที่ขาดไม่ได้ และที่เราคิดว่าทำให้หนังดูดีที่สุด คือเพลงประกอบนั่นเอง ใครใช้ hi-speed ลองฟังนะ แปะไว้แล้ว - ใครจะไปดูเรื่องนี้ก็ต้องรีบๆไปแล้ว เพราะมันจะลาโรงฉายแล้ว - ไปแล้วคุณจะได้รู้สึกสดชื่นนิดๆหน่อยๆ ตามอัตภาพอ่ะ ไม่เวอร์มากมาย แต่ก็ไม่น้อยจนเสียดายเงินและเวลา - ที่แน่ๆ ออกมาต้องบ้าเพลงเหมือนมง ฮ่ะๆ

Appendix...

เกิดมาเป็นคนหน้าตาดีนี่มันดีจริงๆเลยนะ ใครๆก็รัก ใครๆก็ชอบ ขับรถชนตูดชาวบ้านก็ไม่โดนจับ ทำงานก็รุ่งมีคนสนับสนุนอีก... เราเองก็อยากมีหน้าตาดีสุดๆดั่งใครๆเขาเหมือนกัน พยายามเปลี่ยนตัวเองมาเรื่อยๆ มันก็พอเห็นผลนะ แต่ก็ดีสุดได้แค่ทำให้เพื่อนๆสมัยมหาลัยที่บังเอิญเจอตามทางเท้าจำไม่ได้ แต่ไอ่ที่จำไม่ได้เพราะดีขึ้นหรือเลวลง อันนี้ก็ไม่กล้าถามอีก... แต่พักนี้ปลงแล้ว เพราะคิดว่าถ้าจะเอาจริงมากกว่านี้คงต้องเล่นของ ไม่ก็ต้องพึ่งโบท็อกซ์เลย ให้คนอื่นมองเห็นความดีงามภายใน(ที่มีอยู่น้อยนิดยิ่งกว่าภายนอก)ดีกว่า แต่ก็นั่นแหละเพื่อนคนนึงเคยบอกว่าใครที่ชอบมึงที่จิตใจนี่ กูเสียใจกับเขามาก เขาซวยจริงๆที่มาชอบคนอย่างมึง เอิ๊กๆ ก็ว่ากันไป...

ท้ายนี้ขอโม้ด้วยความภูมิใจว่า ได้ T Pur Intense ของ Bioterm มาแล้ว ต่อไปหน้าจะไม่มันเป็นช้างตกมันซะที .. ขวดนึงพันกว่าแต่น่าจะใช้ได้สองปี คุ้มกว่าใช้กระดาษซับมันวันละ 5 แผ่น เดือนนึงซื้อกล่องนึงตกเดือนละ 100 กว่าบาทไม่คุ้ม เพราะใช้ซับมันไฮโซของ Gatsby ก็เลยคิดว่าเอาโลชั่นชโลมโปะเข้าไปเลยให้น้ำมันไม่ต้องไหลเยิ้มออกมาดีที่สุด อยากได้มาเป็นปีละ..เจอซะที

ภารกิจเพิ่มขนคิ้วก็สำเร็จไปส่วนนึงละ แต่ช่วงนี้เปลือกตาขวาเด้งกลับมาเป็นชั้นเดียวอีกแล้ว เห้อ!

เย้ยยยย 200 pounds beauty !!!!...^^

(PS. ขอให้มีคนเม้นเกิน 5 ด้วยเถอะค้าบบ ปล่อยมุขซะขนาดนี้แล้ว ช่วงนี้รุสึกไม่มีใครเหลียวแลไงไม่รู้ เหอๆ)

 

โคดชอบเลยอะ ที่นี่คนแปลกๆเยอะ นั่งกันหน้าดำเลย แต่จะคุยกะเขาก็คุยง่ายอะ และก็เป็นมิตรด้วย นี่เราคงเห็นป้าแก่มานานเกิน จนรู้สึกว่าสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า "เด็ก" เหล่านี้ได้หายไปจากโลกนี้แล้วนะเนี่ย บรรยากาศร้านดีเหมือนกันนะ เก่าๆ แต่ไม่โทรม กินเสร็จละ ไม่อิ่ม แต่ช่างมัน เดินทางต่อ โหยยย ไปนั่งตรงม้านั่งริมแม่น้ำ ดูเสาสะพานพระราม 8 วันนี้เพิ่งได้เจอ จริงๆอยากไปเดินดูที่เขาขายเสื้อเหมือนกัน แต่ที่นี่ temperature rising มากๆ ขณะนี้ต้นทุนค่ารักษาหน้าพุ่งแล้ว เลยกลับข้ามฝั่งมาท่าพระจันทร์ดีกว่า ไม่ใช่พวกแจกทุกคนซี้ซั้วตรงประตูมหาลัย ได้ทีเราก็สมอ้าง "นี่อะไรเหรอ  work and travel คืออะไรอ่ะ" ครั่กๆๆ ขณะที่กำลังจะกลับ มีเด็กครับพี่น้อง น้องผู้ชายตะโกนมาว่า "เฮ้ย ไปเที่ยวไหน นัท"

เย็นนี้มาพร้อมกับความตั้งใจว่าจะต้องซื้ออะไรให้ได้สักอย่าง เสื้อทำงาน กระเป๋า มันเก่าหมดสภาพแล้ว 
ไปหลายที่อยู่เหมือนกัน แต่ที่เซนเตอร์พ้อยท์นี่ไม่ไหวเลยนะ เขามีเปิดที่ให้เด็กๆมาขายของทุกวันศุกร์
ไอ่ที่เมื่อกี้ดีใจว่าหน้าเด็ก ตอนนี้ลืมได้เลย คนเขาต้องคิดว่ามาตามลูกกลับบ้านแน่ๆ

และอีกสักพัก ก็มีชายชุดดำวิ่งกรูกันมา คิดมีจราจล เลยรีบวิ่งหนีออกห่าง เราก็วิ่งตามคนอื่นทันทีเลย แต่ไม่ได้ตามไปดูนะ วิ่งหนี กลัวโดนเหยียบ เพราะเวลานี้ไม่มีผู้ชายคนไหนเป็นที่ต้องการ หนีมาไกลยังได้ยินเสียงกรี๊ด กระหึ่มๆไล่หลังอยู่เลย น่ากลัวจริงๆ จริงๆอีกไม่นานก็ต้องไปเรียน ป.โทละ คงไม่ได้อเมซซิ่งกับท่าพระจันทร์เหมือนวันนี้หรอก คงเบื่อมากกว่า ใครขับรถบ่อยๆลองไปเที่ยวแบบไม่ขับรถดูดิ ได้อารมณ์ดีนะ

ปล. เมื่อวานได้ดู sexphone คลื่นเหงา rerun ในทีวี อ๊ากก น่ารักจริงๆเลย สุดยอดด ความรักแบบเหมือนพวกเพื่อนบ้านตีกัน ลองไปหาดูกันอีกทีนะ